با اینکه گفته بودی بر می گردی بازم اروم نگرفتم تا تو رفتی جلوی آینه که موهات رو درست کنی هزار بار رفتم اومدم آروم و قرار نداشتم.بالاخره اون چند دقیقه هم گذشت و رفتی دم در با التماس نگاهت کردم گفتم:حالا نمی شه نری؟گفتی:نه،باید برم.

نگاهت کردم باهم دست دادیم مثل همیشه خیلی محکم،با یه فشارکم برای اطمینان دادن،یه لبخند یه نگاه...رفتی واسه همیشه.

آره همه چیز مثل همیشه بود جز احساس من.با خودم گفتم:اگه دیگه نبینمش چی؟یه دفعه لبخند زدم،چه فکرای مسخره ای می کنم گفت یک ساعت دیگه میاد.

دل نگرانی ها رو کنار زدم یه کم خونه رو مرتب کردم خلاصه خودم سرگرم تا نه ونیم،دیگه طاقت نیاوردم زنگ زدم به موبایلت خدایا چی می شنیدم باور نکردم.یه بار دو بار سه بار...انقدر شماره تو گرفتم تا حرفاش شد ملکه ی ذهنم،مشترک مورد نظر خاموش می باشد.با خودم گفتم:واسه چی؟سوالی که هیچ وقت جوابش رو نفهمیدم با دوستت تماس گرفتم سراغت گرفتم گفت که ازت خبر نداره همون موقعه همه چی رو فهمیدم یعنی از اول دیدار آخرمون همه چی رو احساس کرده بودم ولی حالا مطمئن شدم دیگه نخواستم ادامه بدم و فقط به دوستت گفتم:بهش بگو خر نیستم فهمیدم داری می پیچونی.

آره اون روز همه چی تموم شد،همه چــــــــی،احساساتم،رابطم،روزای خوشم...تنها چیزی که از اون رابطه برام مونده خاطراتمه الان نزدیک به یک سال از اون روز می گذره و من هنوز وقتی رو تخت دراز می کشم همه ی خاطرات برام زنده می شه و بی اختیار شماره تو می گیرم مثل همیشه همون چیزا رو می شنوم و هنوز نتونستم به آرامش اون روز برسم.